NOVECENTO, a cuarta lectura do Club

Texto por Patricia Nuñez

CLUB DE LECTURA DO ENSANCHE CURSO 2010-2011

Novecento – Alessandro Baricco

 Sobre Novecento:

Novecento é un monólogo dramático de Alessandro Baricco publicado por Feltrinelli en 1994. Baricco escribiuno para ser interpretado por  Eugenio Allegro e dirixido por Gabriele Vacis.

Este monólogo conta a notable historia de Danny Boodmann T.D. Lemon Novecento. Cando era só un recén nacido, é abandonado no vapor Virginia,e atopado por casualidade por un mariñeiro que se convertirá no seu pai.

T.D. Lemon é descrito polo narrador como un home con gran capacidade de aprendizaxe, excepcional pianista, un home que vive polos desexos e paixóns dos outros, que vive suspendido  entre o piano e o mar, que é capaz de revivir cada viaxe, cada sentimento, a través das conversas cos pasaxeiros do vapor.

 Alessandro Baricco

Obtido de:   “http://es.wikipedia.org/wiki/Alessandro_Baricco

 (Turín; 25 de xaneiro de 1958), é un novelista, dramaturgo e xornalista italiano.

 Licenciado en Filosofía, converteuse nun fenómeno literario mundial coa publicación da novela Seda en 1996, traducido a dezasete idiomas. Só en España xa superou as 40 edicións.

Detesta conceder entrevistas, ao extremo de que cando tivo que promocionar un dos seus libros, City, se «enclaustró» en Internet (Cabe destacar que Salinger tivo unha actitude similar, aínda que aínda máis extrema).

Tamén traballou en televisión. En 1993 presentou o programa L´amore è un dardo, dedicado á lírica. En 1994 foi o ideador e presentador dun programa dedicado á literatura denominado Pickwick, no cal se trataban tanto a lectura como a escritura, xunto coa xornalista Giovanna Zucconi. Foi tras estas experiencias televisivas cando fundou en Turín, xunto con outros asociados, unha escola de técnicas de escritura á que lle deu o nome de Holden (como o protagonista da novela O gardián entre o centeo, de J. D. Salinger.

 En 2003 colaborou co dúo francés de música electrónica  Air no disco City reading (Tre storie western), no que él leu fragmentos da súa novela City.

Obra:

As novelas de Baricco oscilan sempre entre o real e o onírico. O estilo caracterízase por unha concepción persoal do ritmo narrativo e sobre todo dunha certa idea da estética, servíndose para iso da experimentación de variados xiros e rexistros.

 Na temática, Baricco sérvese de contornas irreais e personaxes forzosamente imposibles, cuxo denominador común en última instancia é a incesante procura e consecución de desexos e soños para, paradoxalmente, explorar e revelar a través deles con toda a súa crueza os recunchos da alma humana.

 A imaxe surrealista da súa obra é sempre presentada por un narrador imposible como os seus personaxes, quen caluga fai un xuízo destes, só presenta a cada cal coa ilusión de ser comprendidos polo lector, quen normalmente se identifica con algunha das características do personaxe.

 Para os seus críticos é demasiado celoso da forma e insoportablemente naïf; para os seus seguidores, un xenio do estilo e a temática. O autor, en calquera caso, desenvolveu un estilo moi persoal que o sitúa entre os escritores italianos de relevancia dentro da súa xeración.

Novela

  • 1991: Terras de cristal (Título orixinal: “Castelli di Rabbia”, premio Selezione Campiello y Prix Médicis Étranger).
  • 1993: Oceano mar (premio Viareggio).
  • 1996: Seda.
  • 1999: City.
  • 2003: Sen sangre.
  • 2004: Homero, Ilíada.
  • 2007: Esta historia.
  • 2009: Emaús.

 Teatro

  • 1994: Novecento. Un monólogo.
  • 1995: Davila Roa, texto teatral posto en escena por Lucca Ronconi no 1996 (non publicado).
  • 2003: Partita spagnola, Audino Editore (sen traducción ao español).

 Antoloxías

  • 1995: Barnum. Crónache dal grande show, editorial Feltrinelli (non editado en español).
  • 1998: Barnum 2. Altre crónache del grande show, editorial Feltrinelli  (non editado en español).
  • 2006: I bárbari, editorial Repúbblica (publicado en español por Anagrama no 2008).

 Ensaio

  • 1988: Il genio in fuga. Sul teatro musicale di Rossini. Il Melángolo (1988) – Einaudi (1997), non editado en español.
  • 2002: Next (sobre a globalización e o  mundo que ven).
  • 2003: A alma de Hegel e as vacas de Wisconsin, Ed. Siruela.
  • 2008: Os bárbaros. Ensaio sobre a mutación, Ed. Anagrama.

 Nos Bárbaros o autor expón o diálogo entre o centro de poder e a periferia desde diversos puntos de vista: a música clásica, a cultura editorial, os viños e o fútbol. No caso da música, Baricco expón como no seu momento a música de Beethoven, en especial o himno da alegría, foi considerada pola audiencia como obra escandalosa e incomprensible. Isto debeuse, principalmente a cambios na realidade social e cultural dos tempos, cambios que moitas veces as clases rexentes ou máis tradicionais resístense a integrar ás súas vidas.

 Filmografía

  • 2008: Lezione 21.
  • 1998: A lenda do pianista no océano, baseada na obra de teatro Novecento. Un monólogo (de 1994).
  • 2007: “Seda” Baseada na súa obra do mesmo nome.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s